Op winst spelen brengt risico’s mee

De 15e ronde van de interne schaakcompetitie kende weer eens een topduel dat na 9 zetten remise opleverde. Nu staat de afruilvariant van het Frans, waarvan Sjaak Piest zich bediende ook niet bepaald te boek als een systeem, waarmee je als witspeler onverschrokken je tegenstander naar de strot kan vliegen. Na een openingsfoutje van Sjaak, dat overigens door Norbert Waanders niet werd afgestraft, bleken beide heren al niet meer op winst te durven spelen. Ook Norbert niet, die toch een prettige stelling met behoorlijk ruimtevoordeel had bereikt. Teveel ontzag voor de tegenstander misschien? Ook de naaste concurrent Han Kuik kwam niet verder dan remise tegen Nico Hilderink, maar daar werd wel meer strijd voor geleverd. Han kon een klein stellingsvoordeel niet omzetten in een winnende aanval, maar bracht in lichte tijdnood zichzelf daarna in moeilijkheden door Nico een aanknopingspunt te geven tegen zijn verzwakte pion op de h-lijn. Dit kostte Han inderdaad de pion, maar hij bleef vechten en toen Nico zich op zijn beurt vergiste bij een afwikkeling kon Han een pion terugwinnen, waarna remise het logische resultaat werd. Henk Eillert ging door zijn vlag in iets mindere stelling tegen Frans Veltkamp, na eerder een kansje op voordeel te hebben gemist. Over het geheel genomen leek de winst van Frans trouwens wel verdiend, want de stelling van Henk oogde al langere tijd enigszins dubieus. Cor van Bree had een gemakkelijke avond tegen Paul Formanoij, die zich eerst de rochade liet afsnoepen en daarna simpel een stuk verloor zonder enige compensatie. Cor liet Paul volkomen kansloos. Tonnie Droste had goede winstkansen tegen Guus Nolte door continue torendruk op een achtergebleven pion, maar hij wikkelde helaas verkeerd af. Vervolgens besloot hij tot overmaat van ramp een remiseaanbod van Guus te weigeren, terwijl hij in feite al verloren stond. Enkele zetten later was Guus uiteraard niet meer tot remise bereid.

In de 16^e ronde leek de partij tussen Sjaak Piest en Nico Hilderink op een bloedeloze remise af te stevenen, nadat alle paarden van het bord waren verdwenen. Nico besloot met een opmars van de h-pion en het omspelen van zijn koningsloper naar een veld vlakbij de witte koning toch om een kansje te wagen. Geheel risicoloos was dit niet, omdat zijn eigen koning ook minder beschermd was, maar hij leek toch een aardig eind te komen. Sjaak kreeg het behoorlijk zwaar. Helaas overspeelde Nico zijn hand met een foutieve loperzet in het late middenspel. Nog had hij remise binnen handbereik, maar in zijn teleurstelling verzuimde hij alle mogelijkheden goed door te rekenen. Vervolgens was promotie van een pion van Sjaak niet meer te voorkomen. Han Kuik kreeg duidelijk voordeel tegen Frans Veltkamp, die zich bij voorkeur lijkt te bedienen van dubieuze openingen. Op bepaalde momenten was het voordeel genoeg geweest voor de winst, maar Han liet deze kansen liggen. Hierna verdedigde Frans zich lange tijd zeer goed en bereikte een toreneindspel met een pion minder. Toen Han ook daarin nog een enorme kans aan zich voorbij liet gaan, forceerde Frans de remise. Henk Eillert won vrij snel een kwaliteit tegen Cor van Bree, maar speelde daarna nogal onzeker, veel tijd verbruikend. Een spannend eindspel ontstond, waarin Henk nog net de winst kon binnenhalen. Zeer bijzonder was de slotfase bij Peter Levink tegen Ben ten Dam. Met een dame en een paar pionnen tegen twee torens was het lastig om te bepalen wie nu eigenlijk beter stond. Ben koos voor eeuwig schaak, wel zo verstandig omdat hij in tijdnood zat. Peter besloot na enkele zetherhalingen alsnog uit dit eeuwig schaak weg te lopen, maar kreeg daar eeuwig spijt van toen hij twee zetten later mat stond.